Τα χρήματα είναι αλλιώς για έναν δισεκατομμυριούχο.
Σε σχέση με τον μέσο Αμερικανό,
ένα ταξίδι με ιδιωτικό τζετ είναι σαν να παίρνει το μετρό.
Η Λαμποργκίνι είναι σαν παιδικό αυτοκινητάκι.
Κι η αγορά ενός νησιού είναι σαν προκαταβολή για σπίτι.
Οι δισεκατομμυριούχοι δεν είναι το 1%. Είναι το 0,001%.
Ποιο το κακό να 'σαι δισεκατομμυριούχος;
Κανένα.
Κανένα απολύτως.
Παίρνουν τηλέφωνο για συνάντηση με έναν ηγέτη.
12 από αυτούς είναι και ηγέτες κρατών.
...έρχονται καλύτερες μέρες.
Περίπου εκατό είναι στην κινεζική Βουλή.
Ανθούν οι δισεκατομμυριούχοι.
Το 1987, υπήρχαν 140.
Το 2019, υπάρχουν 15 φορές περισσότεροι
με 30 φορές περισσότερο πλούτο,
σύνολο εννέα τρισεκατομμύρια δολάρια.
Αν όλοι αυτοί έφτιαχναν χώρα,
θα ήταν η όγδοη πλουσιότερη στον κόσμο.
Είναι απίστευτος πλούτος
και επηρεάζουν πολλά μέρη του κόσμου.
Αυτή η επιρροή τούς έκανε σύμβολα ανισότητας και του διεφθαρμένου συστήματος
και προκαλεί διαδηλώσεις και πολιτικά κινήματα.
Οι άνθρωποι βαρέθηκαν να ζουν σε ένα έθνος και έναν κόσμο
όπου λίγοι έχουν πολλά και τόσο πολλοί έχουν λίγα.
Πολλοί δισεκατομμυριούχοι
πλούτισαν εφευρίσκοντας πράγματα που μας άλλαξαν τη ζωή.
Μερικοί περισσότερο από άλλους.
Γιατί υπάρχουν περισσότεροι από ποτέ;
Είναι καλοί ή κακοί για τον κόσμο;
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ
Οι πλούσιοι κάνουν εύκολη κι εκλεπτυσμένη ζωή.
Πολύτιμα τα χρήματα.
Πουλήθηκε!
Το χάσμα ανάμεσα στους πολύ πλούσιους
και τη μεσαία τάξη διευρύνεται δραματικά.
Ανυπομονώ για το επόμενο δισεκατομμύριο.
Τι θα κάνεις με τα έξτρα χρήματα;
Εταιρείες για να υποστηρίξω όσους φτιάχνουν κάτι καινούριο,
από μέσα κοινωνικής δικτύωσης έως πυραύλους.
Πόσα να φας πια;
Πόσο πιο τεράστιο σπίτι χρειάζεσαι;
Η χώρα θέλει λίγο Χρυσό Κανόνα ακόμα και λιγότερη εξουσία του χρυσού.
ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ
Ντρέπομαι να παραδεχτώ πόσο καιρό γράφω για τους πλούσιους.
Η Λουίζα Κρολ δημιουργεί μία από τις πιο δημοφιλείς κατατάξεις πλουσίων στον κόσμο.
Γύρω στο 1981, τότε που ξεκίνησε η λίστα,
υπήρχαν μερικά προφανή μέρη για να βρεις τον πλούτο.
Όπως το Τέξας, όπου υπάρχουν περιουσίες από πετρέλαιο.
Η Σίλικον Βάλεϊ. όπου απογειωνόταν η τεχνολογία.
Και στη Νέα Υόρκη,
τριγυρνούσαν στην πόλη για να δουν τις ιδιοκτησίες.
Αποδείχτηκε πολύ δύσκολο να εντοπίσεις τον πλούτο.
Πολύ λίγοι πίστευαν πως θα τα καταφέρουν,
αλλά τελικά, τον Σεπτέμβριο 1982, δημοσίευσαν την πρώτη Forbes 400.
Στην πρώτη αυτή κατάταξη υπήρχαν έντεκα κληρονόμοι του Τζον Ντ. Ροκφέλερ.
Έζησε στα τέλη του 1800 στις ΗΠΑ.
μια εποχή που λέγεται Επίχρυση,
όπου εμφανίστηκαν οι πρώτοι αυτοδημιούργητοι δισεκατομμυριούχοι.
Με σημερινά δολάρια, ο Ροκφέλερ κι ο Κάρνεγκι
εκτιμάται ότι είναι δύο φορές πιο πλούσιοι από τον πλουσιότερο σήμερα.
Αυτή η εποχή δεν χαρακτηριζόταν μόνο από τον εκπληκτικό πλούτο,
αλλά κι από μεγάλη διαφθορά.
Ο Μαρκ Τουέιν την ονόμασε Επίχρυση Εποχή,
γιατί ενώ ο πλούτος έλαμπε στην επιφάνεια, ήταν σάπιος από κάτω.
Οι Κάρνεγκι, Βάντερμπιλτ, Ροκφέλερ πλούτισαν με πολιτικές διασυνδέσεις
συγχωνεύοντας βιομηχανίες και εκμεταλλευόμενοι τους εργάτες,
ενώ πλήρωναν ελάχιστους φόρους.
Πριν από τότε, ο πλούτος δεν συγκρίνεται,
αλλά οι υπερβολικά πλούσιοι ήλεγχαν μια αυτοκρατορία.
Ο Αύγουστος Καίσαρας, αυτοκράτορας της Ρώμης,
ή η Αυτοκράτειρα Γου στην Κίνα,
ή ο Μάνσα Μούσα, της Αυτοκρατορίας του Μάλι,
που ήλεγχε από τις μεγαλύτερες πηγές χρυσού.
Ο πλούτος του ήταν τόσο θρυλικός,
που η εικόνα του τυπώθηκε σε έναν σημαντικό μεσαιωνικό χάρτη.
Την Επίχρυση Εποχή οι μεγιστάνες έβγαζαν χρήματα,
ίδρυαν επιτυχημένες εταιρείες.
Η τεράστια αύξηση πλούτου προκλήθηκε
από τη δημιουργία μιας οικονομίας σε ηπειρωτική κλίμακα για πρώτη φορά
στις ΗΠΑ και από την άνοδο σημαντικών επιχειρήσεων.
Όπως οι σιδηρόδρομοι Βάντεμπιλτ που δημιούργησαν τμήμα
της νέας γραμμής 200.000 μιλίων που ένωνε την ήπειρο για πρώτη φορά,
κάνοντας τις ΗΠΑ οικονομική υπερδύναμη.
Οι δισεκατομμυριούχοι ανθούν σήμερα
λόγω μιας αυξανόμενα παγκόσμιας οικονομίας.
Αυτό βοήθησε όλο τον κόσμο να πλουτίσει.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ανισότητα μειώνεται.
Οφείλεται στο γεγονός
πως μερικές φτωχές χώρες αναπτύσσονται γρήγορα.
Τις τελευταίες δεκαετίες, η Κίνα αναπτύσσεται ραγδαία.
Πριν από 40 ή 50 χρόνια ήταν μια χώρα,
με μεγάλη πλειοψηφία ανθρώπων σε κατάσταση ακραίας φτώχειας.
Η κομουνιστική κυβέρνηση εφαρμόζει σοσιαλιστικό εκμοντερνισμό.
Η ακραία φτώχεια στην Κίνα έχει σχεδόν εξαφανιστεί.
Πριν το 1978, δεν υπήρχε Κινέζοι δισεκατομμυριούχοι.
Ως το 2017, η Κίνα δημιουργούσε δύο δισεκατομμυριούχους την εβδομάδα
κι είχε τους δεύτερους περισσότερους μετά τις ΗΠΑ.
Δεν είναι παράξενο να γίνονται πολύ πλούσιοι οι επιχειρηματίες,
συσωρεύοντας πλούτο πολύ γρήγορα.
Παρόμοια και στην Ινδία.
Η αναπτυσσόμενη οικονομία τους γλίτωσε εκατομμύρια από τη φτώχεια
δημιουργώντας περίπου εκατό δισεκατομμυριούχους.
Αυτοί είναι σήμερα.
Υπάρχει τεράστιο κενό πλούτου.
Η συντριπτική πλειοψηφία, το 94%,
έχουν αξία μέχρι δέκα δισεκατομμύρια.
Το πέντε τοις εκατό από δέκα έως 30,
το 1% της λίστας είναι υπερ-δισεκατομμυριούχοι,
με πάνω από 30 δισεκατομμύρια.
Ναι, κοιτάζω και λέω
"Έχουν πολλά πιο πολλά από μένα". Και μετά σταματάω
και λέω "Σκάσε, ηλίθιε".
Παρότι η βιομηχανία της τεχνολογίας δεν έχει τους περισσότερους
έχει υπερ-δισεκατομμυριούχους.
Το ρητό λέει "Οι νικητές τα παίρνουν όλα".
Ψηφιακές ιστοσελίδες ή εφαρμογές δεν χρειάζονται υπαλλήλους
και φτάνουν άμεσα στην παγκόσμια αγορά.
Υπάρχει λόγος που το Google είναι συνώνυμο με την αναζήτηση.
Εκεί γίνεται το 90% των αναζητήσεων
και οι ιδρυτές του είναι σήμερα οι 10ος και 14ος πλουσιότερος στον κόσμο.
Το Facebook έχει τους περισσότερους χρήστες κοινωνικών δικτύων
εξαιρώντας τις πλατφόρμες που του ανήκουν
κι ο ιδρυτής του είναι ο όγδοος πλουσιότερος.
Σχεδόν το 50% όλων των διαδικτυακών αγορών συμβαίνει στην Amazon.
Το 2019, ο ιδρυτής της, Τζεφ Μπέζος, ήταν ο πλουσιότερης στον πλανήτη.
Διάσημοι δισεκατομμυριούχοι, όπως η Όπρα, η Κάιλι Τζένερ
κι ο Μάικλ Τζόρνταν βρίσκονται χαμηλά στην κατάταξη,
κανείς τους για τη δουλειά που τους έκανε διάσημους.
Ο Μάικλ Τζόρνταν έβγαλε 90 εκατομμύρια από το μπάσκετ.
Οι συνεργασίες του είχαν αξία ένα δισεκατομμύριο
το ίδιο και η ιδιοκτησία του μιας ομάδας μπάσκετ.
Έγινε εκατομμυριούχος με τη δουλειά του,
αλλά δισεκατομμυριούχος έχοντας κεφάλαιο.
Κεφάλαιο είναι ό, τι σου ανήκει και φέρνει κέρδος.
Ένα σπίτι είναι κεφάλαιο.
Οι μετοχές είναι κεφάλαιο.
Η όψη σου μπορεί να είσαι κεφάλαιο, αν είσαι ο Μάικλ Τζόρνταν.
Οι πατέντες είναι κεφάλαιο, για φάρμακα ή τεχνολογία.
Τα πνευματικά δικαιώματα, όπως του Μίκι Μάους.
Μεγάλωσα με την Ντίσνεϊ και όλα όσα έκαναν.
ΑΞΙΑ: "ΕΝΝΕΑ ΜΗΔΕΝΙΚΑ"
Δεν βγάζεις δισεκατομμύρια
με σταθερό εισόδημα και σταθερούς φόρους.
Δεν γίνεται.
Η ιδιοκτησία δημιουργεί τον πλούτο.
Οι πλούσιοι βγάζουν χρήματα μέσω της εργασίας, όπως όλοι.
Όσο πιο πλούσιος, τόσο λιγότερο εισόδημα από εργασία
και περισσότερο από κεφάλαιο.
Το 0,001% είναι εξαιρετικό παράδειγμα.
Γενικώς, το εισόδημα μετατοπίζεται
από την εργασία στο κεφάλαιο.
Αυτό είναι το βασικό θεμέλιο.
Επειδή οι παγκόσμιες φίρμες δεν έχουν μόνο παγκόσμιες αγορές...
αλλά και παγκόσμιο εργατικό δυναμικό
και σταδιακά καμία ανάγκη να πληρώνουν για την εργασία.
Η βιομηχανία υφασμάτων
ανέπτυξε καινοτομίες κατά τους τελευταίους αιώνες.
Καθεμία ανέβασε την παραγωγικότητα και τα κέρδη.
Οι εργάτες στα ρούχα είναι σε αναπτυσσόμενες χώρες,
με φτηνότερη εργασία.
Οι μηχανές αρχίζουν να αντικαθιστούν τους εργάτες.
Αυτό λέγεται Sewbot.
Αυτοματοποιεί κάτι που χρειαζόταν λεπτό χειρισμό
και ράβει τόσα πουκάμισα ανά ώρα, όσα 17 εργάτες.
Μειώνει το κόστος για τους καταναλωτές και φέρνει κέρδη στους κεφαλαιούχους.
Η ιδιοκτησία κεφαλαίου,
ιδιαίτερα στις μετοχές των εταιρειών,
είναι πολύ συγκεντρωμένη.
Όπως οι ιδιοκτήτες της παγκόσμιας φίρμας H&M,
Zara και Walmart.
Μόλις κάποιος αποκτήσει τέτοιο κεφάλαιο, αυτό αυξάνεται.
Το χρήμα φέρνει χρήμα.
Σαν να τα κλείνεις σε ένα δωμάτιο και να γεννάνε μωρά χρήματα.
Κάπως έτσι είναι.
Όπως το έθεσε ο Έντγκαρ Μπρόνφμαν, κληρονόμος της περιουσίας Seagram:
"Να κάνεις τα 100 δολάρια 110 είναι δουλειά.
Να κάνεις τα 100 εκατομμύρια δολάρια 110 εκατομμύρια είναι αναπόφευκτο".
Επειδή αν έχεις μόνο 100 δολάρια οικονομίες,
είναι δύσκολο να μην τα ξοδέψεις και να επενδύσεις.
Τα 100 εκατομμύρια δολάρια γίνονται 110 εκατομμύρια
αν μείνουν στο χρηματιστήριο για έναν χρόνο χωρίς να κουνήσεις δαχτυλάκι
Πολύ γρήγορα, σε κάνα δυο γενιές,
θα βρεθείς με μία ή πολλές δυναστείες.
Δεδομένης της δύναμης του χρήματος να ελέγχει την πολιτική,
δεν είναι κάτι που θέλουμε.
Κατά μία εκτίμηση,
το 13% κληρονόμησαν τα δισεκατομμύριά τους
και το 56% είναι αυτοδημιούργητοι.
Δύσκολος ο διαχωρισμός μεταξύ τους
γιατί πολλοί που κληρονομούν, δουλεύουν για να τα αυξήσουν.
Αυτό περιγράφει άλλο ένα 30%.
Το 2014, επινοήσαμε μια βαθμολογία αυτοδημιούργητων.
Και ξεκινούσε από το ένα, όπου κληρονομούσες τα χρήματα
και δεν τα έκανες τίποτα, απλώς καθόσουν
κι έτρωγες κουφέτα ή ό, τι άλλο.
Το νούμερο δέκα ήταν από τα αλώνια στα σαλόνια.
Κάποια σαν την Όπρα Γουίνφρεϊ ανήκει εκεί.
Φέτος, η Κάιλι Τζένερ ήταν πολύ αμφιλεγόμενη.
Βρήκε έναν τρόπο να εξαργυρώσει όσους της ακολουθούν στο Instagram
και το όνομά της.
Υπάρχει μια πολύ νέα αυτοδημιούργητη δισεκατομμυριούχος.
Όμως, λένε πως ο τίτλος της Κάιλι πρέπει να έχει αστερίσκο.
Όταν δεν τα παίρνεις από αλλού, είσαι αυτοδημιούργητη.
Αν γεννιέσαι στα πλούτη και πιάνεις τζάκποτ,
δεν είσαι αυτοδημιούργητη.
ΡΟΜΑΝ ΑΜΠΡΑΜΟΒΙΤΣ 12,4 ΔΙΣ
Κι άλλοι αυτοδημιούργητοι είναι αμφιλεγόμενοι.
Όταν βάλαμε τους Ρώσους στη λίστα,
τους ολιγάρχες, δεν ήμασταν σίγουροι πώς να τους πούμε.
Μερικοί τους λένε κλεπτοκράτες.
Από την ελληνική λέξη "κλέφτες" και "κράτος", δηλαδή εξουσία.
Είναι για αυτούς με πολιτικές διασυνδέσεις
που πλουτίζουν από τους φυσικούς πόρους.
Αυτό συνέβη όταν έπεσε η Σοβιετική Ένωση το 1991.
Η Ρωσία έχει 100 υποθετικά αυτοδημιούργητους δισεκατομμυριούχους.
Δεν υπήρχε κατηγορία για
το "παίρνω φτηνά ή κλέβω ή συμμαχώ με την κυβέρνηση"
ή όπως αλλιώς το πούμε.
Το καλό και το κακό έχουν να κάνουν με το πώς
αποκτάς τον πλούτο σου.
Τον αποκτάς πατώντας επί πτωμάτων;
Ή δημιουργείς πρόσθετο πλούτο,
παράγοντας φοβερά προϊόντα για την υπόλοιπη κοινωνία;
Σημαντικά διαφορετικοί τρόποι απόκτησης πλούτου.
ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΡΝΕΓΚΙ ΠΙΤΣΜΠΕΡΓΚ
Στην Επίχρυση Εποχή, οι δισεκατομμυριούχοι έδιναν πίσω στην κοινωνία,
όπως ο Κάρνεγκι.
Η λαϊκή ετυμηγορία θα είναι:
όποιος πεθαίνει τόσο πλούσιος,
πεθαίνει ατιμασμένος.
Έλεγε πως ήταν ντροπή ένας πλούσιος να πεθάνει μέσα στον πλούτο του.
Γι' αυτό, όπου κι αν πας,
βλέπεις Ινστιτούτα Κάρνεγκι, Βιβλιοθήκες, αίθουσα Μουσικής.
Το πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον.
Υπάρχει μια παράδοση επιστροφής χρημάτων.
Η παράδοση συνεχίζεται σήμερα.
Τουλάχιστον 200 δισεκατομμυριούχοι υπέγραψαν τον Όρκο,
ώστε να χαρίσουν τον μισό τουλάχιστον πλούτο τους.
Και κάνουν αυτά που οι κυβερνήσεις παραδοσιακά κάνουν,
όπως η καταπολέμηση μολυσματικών ασθενειών,
η χρηματοδότηση Ολυμπιακών εγκαταστάσεων,
όπως έκαναν πολλοί για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του Σότσι το 2014,
ή η εξασφάλιση προσιτού κολεγίου.
Η οικογένειά μου δίνει υποτροφία για να σβήσει τα δάνειά τους.
Ή η επισκευή βασικών υποδομών.
Εκεί που η πολιτεία του Μίσιγκαν και το Φλιντ απέτυχαν, ο Ίλον Μασκ...
...θα καθαρίσει την ύδρευση...
...θα φέρει φρέσκο νερό σε κάθε σπίτι στην πόλη. Μπράβο του.
Έγινε πολλή συζήτηση για τη συγκέντρωση 55 εκατομμυρίων
από πλούσιους για να λυθεί το πρόβλημα.
Κι εγώ ήμουν φανατικά εναντίον.
Υπήρξε ένα κύμα φιλανθρωπίας και δωρεών
κι είναι τέλειο,
αλλά το πρόβλημα εδώ είναι θέμα υποδομών.
Δεν θέλεις οι πολίτες να είναι στο έλεος
ανεξέλεγκτων ιδιωτών
που μπορεί να λύσουν τα προβλήματα, μπορεί και όχι,
με τις υποδομές, τις κυβερνήσεις σου,
τα βασικά σου δικαιώματα.
Οι κυβερνήσεις έχουν χρήματα για τις δημόσιες υπηρεσίες μέσω φόρων,
μα στις πλουσιότερες χώρες,
το εργασιακό εισόδημα φορολογείται υψηλότερα από του κεφαλαίου.
Ήδη, το φορολογικό σύστημα αποφάσισε
να φορολογεί την εργασία με υψηλότερους δείκτες από την ιδιοκτησία.
Δεν έχω πρόβλημα να κόβω μεγαλύτερες επιταγές
πραγματικά.
Δεν είμαι εδώ για να πω να πληρώνω 90% φόρο,
γιατί αυτό θα αλλάξει ό, τι κάνω,
την επένδυση σε επιχειρήσεις, σε νέες εταιρείες,
σε φιλανθρωπία.
Αν μια χώρα αυξήσει τη φορολογία στους πλούσιους,
σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο δύσκολα εφαρμόζεται.
Η καλύτερη αναλογία για το οικονομικό σύστημα υπεράκτιων εταιρειών
είναι το οικοσύστημα.
Μια σειρά από μικρές χώρες, και μερικές μεγάλες,
που αφαιρούν ένα μικρό κομμάτι του νόμου.
Όπως η αποφυγή του φόρου εισοδήματος. Ειδικότητα των νησιών Κέιμαν.
Υπάρχει ένα κτίριο στα Κέιμαν,
ένα μόνο,
που "φιλοξενεί" 20.000 εταιρείες.
Μια ταχυδρομική διεύθυνση που τους επιτρέπει να εκμεταλλευτούν
τις φοροαπαλλαγές.
Για συρρίκνωση εταιρικών φόρων, πας στο Λουξεμβούργο
ή στο Ντέλαγουεαρ των ΗΠΑ.
Για αποφυγή φόρου κληρονομιάς,
από τα πιο δημοφιλή είναι το ευρωπαϊκό νησί Τζέρσεϊ.
Τα νησιά Κουκ,
γνωστά και ως "νησιά Απατεώνων",
ειδικεύονται στο να κρύβουν κεφάλαια από τους πιστωτές
κι αυτό κάνουν εκεί κυρίως.
Ο κόσμος πήρε μια γεύση το 2016.
Αποκαλύψεις για το πώς οι πλούσιοι και ισχυροί κρύβουν κέρδη
συγκλονίζουν τον κόσμο.
Τώρα η υπόθεση ονομάζεται Χαρτιά του Παναμά.
Έντεκα εκατομμύρια από αυτά, για την ακρίβεια.
Διαρροή από δικηγορική του Παναμά, τη Μόσακ Φονσέκα.
Τα Χαρτιά του Παραδείσου, άλλη διαρροή...
...ξεσκεπάζοντας πώς κάποιοι πλούσιοι και ισχυροί
...κρύβουν χρήματά σε υπεράκτιους λογαριασμούς.
Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα ήταν οι φωτογραφίες
προσώπων που βγήκε από αυτό.
Ήταν μιας ετερογενής ομάδας
αστέρων των σπορ, όπως ο Λιονέλ Μέσι,
του θεάματος, όπως ο Τζάκι Τσαν,
της βασίλισσας Ελισάβετ και μελών της Βουλής των Λόρδων
Το μεγάλο σοκ ήταν όταν υπολογίστηκαν τα νούμερα.
Μια ανάλυση σε σκανδιναβικές χώρες έδειξε πως κατά μέσο όρο
οι περισσότεροι αποφεύγουν να πληρώσουν το 5% των φόρων.
Οι πλουσιότεροι του 0.01% δεν πληρώνουν το 25%.
Συνολικά, το ισοδύναμο του 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ
κρυβόταν σε υπεράκτιους λογαριασμούς.
Τρισεκατομμύρια δολάρια.
Η Ρωσία ήταν από τις χειρότερες.
Το 0.01% έκρυβε τον μισό τους πλούτο σε υπεράκτιους λογαριασμούς.
Μεγάλη απώλεια φορολογικών εσόδων για δημόσιες υπηρεσίες
ή Ολυμπιακές καταστάσεις.
Όσων τα ονόματα φανερώθηκαν είχαν βοήθεια.
Δεν κάθονται στα γιοτ τους και μελετάνε
τον φορολογικό κώδικα των Κέιμαν.
Οι πλούσιοι προσλαμβάνουν άλλους να το κάνουν,
όπως προσλαμβάνουν
να τους καθαρίσουν τα σπίτια, να μαγειρέψουν ή να φυλάξουν τα παιδιά
Οι δισεκατομμυριούχοι είναι το όγδοο πλουσιότερο έθνος
αλλά είναι και από πολλές απόψεις, άτομα χωρίς εθνικότητα.
Με τη βοήθεια ειδικών,
επιλέγουν τους νόμους όποιας χώρας θέλουν.
Η παγκοσμιοποίηση άνοιξε όλα τα μέρη για απόκρυψη κερδών.
Η Γειτονιά Δισεκατομμυριούχων,
ένας θύλακας πολυτελών πύργων νότια του Σέντραλ Παρκ στη Ν. Υόρκη,
την πόλη των δισεκατομμυριούχων.
Στη Ν. Υόρκη αγοράζουν
αυτά τα πολυτελή, τα αδικεί η λέξη,
ρετιρέ αξίας δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων.
Οι μέσες πωλήσεις είναι λίγο πάνω από τα 18 εκατομμύρια δολάρια
και ο μέσος πελάτης
έχει έσοδα εκατοντάδες εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια δολάρια.
Τα ακίνητα στη Νέα Υόρκη είναι μέρος
του παγκόσμιου οικοσύστηματος απόκρυψης πλούτου από τον νόμο,
ξεπλύματος χρημάτων και άλλων πραγμάτων
που βρίσκονται στα όρια του νόμιμου.
Όσοι ήθελαν αξία,
ήθελαν και ένα χρηματοκιβώτιο στον ουρανό ίσως,
και αγοράζουν ακίνητα για να έχουν ασφαλή τα χρήματά τους,
μακριά ίσως από τη χώρα τους,
όπου μπορούν να φορολογηθούν ή να τα κατασχέσουν ή ό, τι άλλο.
Στις αρχές του 2018,
το 72% των διαμερισμάτων που κοστίζουν πάνω από 10 εκατομμύρια
αγοράστηκαν από Εταιρείες Περιορισμένης Ευθύνης, με αόρατο αγοραστή.
Στήνεις μια ΕΠΕ ή ένα τραστ
ή μια ΕΠΕ που ανήκει σε άλλη ΕΠΕ που ανήκει σε τραστ.
Θα ήταν σχεδόν αδύνατο να ψάξει κάποιος ποιος είναι ο ιδιοκτήτης.
Αυτός είναι ένας λόγος που δύσκολα ξέρουμε ακριβώς πού είναι οι δισεκατομμυριούχοι
ή πόσοι είναι
ή πόσα δισεκατομμύρια έχουν.
Οι κυβερνήσεις δεν εντοπίζουν τον πλούτο παγκοσμίως
και κατατάξεις σαν του Forbes είναι οι καλύτερες πηγές,
μη αξιόπιστες κιόλας.
Η λίστα Forbes 400
ή τέτοιες λίστες, είναι πολύ παραπλανητικές.
Βασίζονται σε δημοσιοποιημένες πληροφορίες.
Αν η πρωταρχική πηγή πλούτου
είναι οι μετοχές σε δημόσια εταιρεία,
απλώς κοιτάς τον αριθμό των μετοχών τους,
πολλαπλασιάζεις με την τιμή κι αν είναι πάνω από δισεκατομμύριο,
ιδού!
Πολλοί όμως είναι πλούσιοι από άλλες πηγές.
Για τους περισσότερους, τα δύο τρίτα του πλούτου είναι κρυφά.
Μπορεί να μην ξέρουν καν πόσα έχουν.
Όπως ο μεγιστάνας πετρελαίου Νέλσον Μπάνκερ Χαντ εξήγησε στο Κογκρέσο:
Έχετε καμιά ιδέα πόση περιουσία έχετε;
Όσοι ξέρουν πόσα έχουν, γενικώς δεν έχουν και πολλά.
Αυτό... Έχετε απόλυτο δίκιο.
Μόλις αγοράσεις κάτι που δεν πωλείται δημόσια,
τότε το κοστολογείς όπως θέλεις.
Άτομα στην πολιτική σκηνή το έχουν κάνει.
Ο Ντόναλντ Τραμπ κι ο πατέρας του είχαν μπει στην πρώτη λίστα Forbes 400.
Και σε αυτήν την πρώτη λίστα υπήρχε η σημείωση...
"Λένε πως έχουν 500 εκατομμύρια".
Επιχειρηματίες θέλουν να μπουν στο εξώφυλλο του Forbes.
Κερδίζουν κάτι αν γίνουν γνωστοί ως πλούσιοι,
αλλά πολλοί δεν το κάνουν.
Και το Forbes παραδέχεται πως υποτιμάει το μέγεθος του πλούτου στον κόσμο.
Πάντα αναρωτιόμαστε πόσο πλούτο αγνοούμε.
Μερικές φορές, μένω ξύπνια τα βράδια και σκέφτομαι.
Στην Επίχρυση Εποχή,
οι δισεκατομυριούχοι δεν πλήρωναν οικειοθελώς.
Επέμβαινε η κυβέρνηση.
Στην Προοδευτική Εποχή
ξεκίνησαν νέοι κανονισμοί,
σπάζοντας τα μεγάλα τραστ, όπως η Standard Oil.
Ονόμασαν τον Ρούζβελτ "θραύστη των τραστ" γι' αυτόν τον λόγο.
Στην παγκοσμιοποίηση, ο έλεγχος του πλούτου είναι διαφορετικός.
Η ΕΕ έβαλε σε μαύρη λίστα τους φορολογικούς παράδεισους.
Μένει να δούμε τα αποτελέσματα.
Στις ΗΠΑ, οι αριστεροί πολιτικοί πιέζουν
για υψηλότερους φόρους στους πλούσιους
και η πλειοψηφία των Αμερικανών συμφωνεί,
ακόμα και δισεκατομμυριούχοι.
Να πληρώνω υψηλότερους φόρους.
Πρέπει να αυξηθεί η φορολογία σας;
Φυσικά.
Το σύστημα φορολόγησης πάει προς τους πλούσιους
και μακριά από τη μεσαία τάξη.
Πρέπει κάτι να γίνει.
Το πώς συγκεντρώνεις πλούτο
είναι θέμα δημόσιας πολιτικής.
Η ηθική...
είναι δικό τους θέμα.
Ανάμεσα στους ίδιους και τον ιερέα τους.
Η σχέση μας μαζί τους είναι περίπλοκη.
ΚΑΪΛΙ ΤΖΕΝΕΡ 1 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ
Τους κάναμε ισχυρούς.
Κάνουν απίστευτα πράγματα με τα χρήματά τους,
ενίοτε πιο αποτελεσματικά από τις κυβερνήσεις.
Δεν ανησυχώ για τα άτομα.
Το σύστημα επιτρέπει τεράστια εισοδήματα και άνιση κατανομή πλούτου.
Το έθνος δισεκατομμυριούχων ίσως γίνει το πιο πλούσιο.
Παρότι τα χρήματά τους δεν θα ζουν σε μία χώρα...
θα ζούμε όλοι στη δική τους.
Υποτιτλισμός: Βασίλης Μανουσάκης